Posts tonen met het label Kunst. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Kunst. Alle posts tonen
maandag 20 juli 2009
vrijdag 3 juli 2009
zaterdag 27 juni 2009
Nietsverhullend
Vrouwen pronken met hun borsten. Dat lokt mannen aan. Maar hoe? Borsten weten zelf niet hoe geraffineerd ze te werk gaan. Ze denken misschien dat het om het bolle gaat, het zachte en vooral het vele. Maar kijk eens goed op een receptie vol dames met een décolleté. Waarheen dwalen de blikken van de mannen af? Wat weerhoudt ze van een serieus gesprek? Waar biedt een décolleté uitzicht op? Niet op die longbeschermers, hoe heerlijk ook tentoongesteld, maar op de split ertussen. Deze lokt de ogen van een man tot waar ze mysterieus verdwijnt, als een rivier tussen de rotsen. Niet het vlees wekt zijn verlangen, maar wat daartussen zit: het niets. Met niets brengen vrouwen de mannen het hoofd zo op hol als met niets.
Mannen zelf zitten ook niet zonder niets. Zij lokken de vrouwen met een kuiltje: de enige plek op de kin waar geen kin zit. Toch vallen veel vrouwen juist op dat kuiltje en op kuiltjes in wangen. Zo druist de belangrijkste aantrekkingskracht ter wereld, die tussen man en vrouw, in tegen de horror vacui. Kunstenaars kennen deze angst als de neiging om heel hun doek, heel hun wand of heel hun kerk vol te schilderen tot er geen leeg plekje meer over is.
Mannen zelf zitten ook niet zonder niets. Zij lokken de vrouwen met een kuiltje: de enige plek op de kin waar geen kin zit. Toch vallen veel vrouwen juist op dat kuiltje en op kuiltjes in wangen. Zo druist de belangrijkste aantrekkingskracht ter wereld, die tussen man en vrouw, in tegen de horror vacui. Kunstenaars kennen deze angst als de neiging om heel hun doek, heel hun wand of heel hun kerk vol te schilderen tot er geen leeg plekje meer over is.
donderdag 25 juni 2009
MIJmering
Dit wordt ons niet ontnomen: lezenUit: Onvervreemdbaar
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen, mogen eenzaam wezen.
Ida Gerhardt (1905 - 1997)
Labels:
Boek,
Kunst,
Losse flodder
zondag 21 juni 2009
donderdag 18 juni 2009
dinsdag 16 juni 2009
Alleen / Alien
Als het universum oneindig groot is, dan lijkt het een wiskundige zekerheid dat er ergens daarbuiten intelligent leven huist. Maar de kans dat E.T. bij ons in de buurt woont, is aanzienlijk kleiner. Hoeveel kleiner? In 1961 heeft de Amerikaanse astronoom Frank Drake een formule opgesteld waarmee het aantal buitenaardse beschavingen in ons sterrenstelsel kan worden benaderd:N = R* x fp x ne x fl x fi x fc x L
Sindsdien proberen allerhande wetenschappers deze variabelen, waarvan een aantal onzeker of zelfs onbekend is, in te vullen. De antwoorden lopen uiteen van circa nul tot enkele tienduizenden.
zondag 14 juni 2009
Decomponeren

Beethoven's gone, but his music lives on,
And Mozart don't go shopping no more.
You'll never meet Liszt or Brahms again,
And Elgar doesn't answer the door.
Schubert and Chopin used to chuckle and laugh,
Whilst composing a long symphony,
But one hundred and fifty years later,
There's very little of them left to see.
They're decomposing composers.
There's nothing much anyone can do.
You can still hear Beethoven,
But Beethoven cannot hear you.
Handel and Haydn and Rachmaninoff
Enjoyed a nice drink with their meal,
But nowadays no one will serve them,
And their gravy is left to congeal.
Verdi and Wagner delighted the crowds
With their highly original sound.
The pianos they played are still working,
But they're both six feet underground.
They're decomposing composers.
There's less of them every year.
You can say what you like to Debussy,
But there's not much of him left to hear.
Claude Achille Debussy.
Died - 1918.
Christoph Willibald Gluck.
Died - 1787.
Carl Maria von Weber.
Not at all well - 1825. Died - 1826.
Giacomo Meyerbeer.
Still alive - 1863. Not still alive - 1864.
Modest Mussorgsky.
1880 - Going to parties. No fun anymore - 1881.
Johann Nepomuk Hummel.
Chatting away nineteen to the dozen with his
mates down the pub every evening - 1836.
1837 - Nothing.
Monty Python - Decomposing ComposersAnd Mozart don't go shopping no more.
You'll never meet Liszt or Brahms again,
And Elgar doesn't answer the door.
Schubert and Chopin used to chuckle and laugh,
Whilst composing a long symphony,
But one hundred and fifty years later,
There's very little of them left to see.
They're decomposing composers.
There's nothing much anyone can do.
You can still hear Beethoven,
But Beethoven cannot hear you.
Handel and Haydn and Rachmaninoff
Enjoyed a nice drink with their meal,
But nowadays no one will serve them,
And their gravy is left to congeal.
Verdi and Wagner delighted the crowds
With their highly original sound.
The pianos they played are still working,
But they're both six feet underground.
They're decomposing composers.
There's less of them every year.
You can say what you like to Debussy,
But there's not much of him left to hear.
Claude Achille Debussy.
Died - 1918.
Christoph Willibald Gluck.
Died - 1787.
Carl Maria von Weber.
Not at all well - 1825. Died - 1826.
Giacomo Meyerbeer.
Still alive - 1863. Not still alive - 1864.
Modest Mussorgsky.
1880 - Going to parties. No fun anymore - 1881.
Johann Nepomuk Hummel.
Chatting away nineteen to the dozen with his
mates down the pub every evening - 1836.
1837 - Nothing.
Monty Python's Contractual Obligation Album, 1980
zaterdag 13 juni 2009
dinsdag 9 juni 2009
vrijdag 5 juni 2009
zondag 31 mei 2009
zaterdag 30 mei 2009
Des duivels oorkussen
Als je op de schilderijen van Jheronimus Bosch af mag gaan, is de Hel een oord vol slechtgemutste duivels en kortaangebonden demonen, die je van 's morgens vroeg tot 's avonds laat roosteren en je met een blokfluit in je achterste poken.
Tuin der Lusten, 1500-1505
(Drieluik, rechterpaneel: Hel, detail)
Zelf had ik me de Hel voorgesteld zonder fluit, maar tot in alle hoeken gevuld met verveling. Alleen verveling is groots genoeg om heel de Hel te vullen.
Verveling is een zonde tegen het leven. Leven onderscheidt zich van het levenloze door eigenschappen als beweging, voortplanting en prikkelbaarheid. Al wat leeft, reageert op prikkels. Aangename prikkels lokken het, onaangename verjagen het, gebrek aan prikkels stompt het leven af. Omdat de dieren in de dierentuin zich niet meer zelf in leven hoeven te houden, zit er weing leven meer in. Een vogel die niet mag vliegen vervalt in een staat van lethargie, ijsberen gaan ijsberen en een tijger oefent vast voor later als een haardkleedje.
Dankzij je werk hoef je je nooit te vervelen. Tot de vrije tijd aanbreekt: die moet je zelf besteden. In hun vrije tijd zijn mensen zo mogelijk nog ijveriger dan op de werkvloer. Liefst gaan ze ergens heen. Op de fiets, met de auto, per vliegtuig, lopend desnoods. Zolang je je verplaatst, heb je er geen erg in dat je je verveelt. Zo vrij als een trekvogel willen we zijn...
(Drieluik, rechterpaneel: Hel, detail)
Zelf had ik me de Hel voorgesteld zonder fluit, maar tot in alle hoeken gevuld met verveling. Alleen verveling is groots genoeg om heel de Hel te vullen.
Verveling is een zonde tegen het leven. Leven onderscheidt zich van het levenloze door eigenschappen als beweging, voortplanting en prikkelbaarheid. Al wat leeft, reageert op prikkels. Aangename prikkels lokken het, onaangename verjagen het, gebrek aan prikkels stompt het leven af. Omdat de dieren in de dierentuin zich niet meer zelf in leven hoeven te houden, zit er weing leven meer in. Een vogel die niet mag vliegen vervalt in een staat van lethargie, ijsberen gaan ijsberen en een tijger oefent vast voor later als een haardkleedje.
Dankzij je werk hoef je je nooit te vervelen. Tot de vrije tijd aanbreekt: die moet je zelf besteden. In hun vrije tijd zijn mensen zo mogelijk nog ijveriger dan op de werkvloer. Liefst gaan ze ergens heen. Op de fiets, met de auto, per vliegtuig, lopend desnoods. Zolang je je verplaatst, heb je er geen erg in dat je je verveelt. Zo vrij als een trekvogel willen we zijn...
vrijdag 22 mei 2009
zaterdag 16 mei 2009
Vertekend beeld
We weten allemaal wanneer we een meesterwerk onder ogen hebben. Als we vervolgens weglopen, vergeten we het tafereel niet, maar de gevoelstoestand die we tijdens het kijken ondervonden, begint onze herinnering te kleuren. Sommige details worden uitvergroot, andere vervagen. Mettertijd wordt het schilderij steeds meer van onszelf en steeds minder van de kunstenaar.
Ik ben op dit fenomeen gestuit via één van de fascinerendste schilderijen ter wereld: Las Meninas (De Hofdames) van Diego Velázquez, uit 1656. De eerste reactie als ik dit schilderij weer zie, is steevast teleurstelling over de grove handgemaaktheid van het canvas en de schijnbare afwezigheid van luisterrijkheid. Maar ineens val ik dan weer onder Velázquez' betovering, als nooit tevoren, en heb ik medelijden met de onbenul die ik blijkbaar was toen ik het werk voor het laatst zag. Deze keer heb ik het helemaal door! Maar blijft dat zo? Geen schijn van kans. Zodra ik ophoud met kijken, is mijn geheugen alweer begonnen met het bevooroordeeld compliceren van de eenvoud van de likjes verf die een klein meisje weergeven. Een klein meisje dat een rood glas iets krijgt aangeboden, te midden van een beschaafd gezelschap, op een bepaalde dag.
---
(Of een niet-rood glas, zoals bij Pablo Picasso hieronder.)
Ik ben op dit fenomeen gestuit via één van de fascinerendste schilderijen ter wereld: Las Meninas (De Hofdames) van Diego Velázquez, uit 1656. De eerste reactie als ik dit schilderij weer zie, is steevast teleurstelling over de grove handgemaaktheid van het canvas en de schijnbare afwezigheid van luisterrijkheid. Maar ineens val ik dan weer onder Velázquez' betovering, als nooit tevoren, en heb ik medelijden met de onbenul die ik blijkbaar was toen ik het werk voor het laatst zag. Deze keer heb ik het helemaal door! Maar blijft dat zo? Geen schijn van kans. Zodra ik ophoud met kijken, is mijn geheugen alweer begonnen met het bevooroordeeld compliceren van de eenvoud van de likjes verf die een klein meisje weergeven. Een klein meisje dat een rood glas iets krijgt aangeboden, te midden van een beschaafd gezelschap, op een bepaalde dag.---
(Of een niet-rood glas, zoals bij Pablo Picasso hieronder.)
vrijdag 15 mei 2009
woensdag 13 mei 2009
The Knife - Heartbeats
De meest betoverende reclame van de afgelopen jaren moet wel die voor de Sony BRAVIA televisie uit 2006 zijn, waarin honderdduizenden gekleurde stuiterballen in slowmotion hun weg naar beneden vinden over een steile straat in San Francisco. Het begeleidende gitaarspel van José González en de tekst van het liedje Heartbeats werken een feelgood hypnose sterk in de hand.
De videoclip van het originele nummer, van het Zweedse duo The Knife, speelt zich ook af op een steile straat:
Deep Cuts, 2003
De videoclip van het originele nummer, van het Zweedse duo The Knife, speelt zich ook af op een steile straat:
(Edit d.d. 19 juni 2009, mededeling van YouTube: Deze video bevat een audiotrack waarvoor niet door alle houders van auteursrecht toestemming is gegeven. Het geluid is uitgeschakeld.)The Knife - Heartbeats
(Edit d.d. 01 juli 2009: gebruik de onderste afspeelbalk om het nummer te beluisteren!)
HEARTBEATS
One night to be confused
One night to speed up truth
We had a promise made
Four hands and then away
Both under influence
We had divine sense
To know what to say
Mind is a razorblade
To call for hands of above
To lean on
Wouldn't be good enough
For me, oh
One night of magic rush
The start - a simple touch
One night to push and scream
And then relief
Ten days of perfect tunes
The colors red and blue
We had a promise made
We were in love
To call for hands of above
To lean on
Wouldn't be good enough
For me, oh
(2x)
And you,
You knew the hand of the devil
And you
Kept us awake with wolves teeth
Sharing different heartbeats
In one night
To call for hands of above
To lean on
Wouldn't be good enough
For me, oh
(2x)
Deep Cuts, 2003
vrijdag 8 mei 2009
dinsdag 5 mei 2009
zaterdag 2 mei 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)




















